Wil

Wanneer een kind ongeveer anderhalf jaar oud is, wordt “neen” één van de weinige woorden dat het kind op die leeftijd kan zeggen. Het gaat hiermee tegen de ouderlijke wil in.

Vooraleer “neen”, of iets anders te verstaan te geven of “neen” te kunnen zeggen, is in het denkmechanisme het concreet-denken (het verstandelijk begrijpend denken, het leggen van verbanden) werkzaam.

Maar hoe komt het dan dat het dier niet praat? Misschien hierop antwoorden met tast- en waarneembare gegevens over het feit dat de mens wel spreekt en een verstaanbare taal ontwikkelt.

Op ongeveer 18 maanden oud brengt het mensenkind niet meer alleen geluid voort dat de omstaander probeert te ‘verstaan’. Het kind is zich degelijk bewust van zijn wil tot weigeren. Het woord ‘neen’ wordt geuit (het kind spreekt) en het kind geeft bij het zeggen van ‘neen’ een voor de omstaander betekenisvolle klankvorming weer (een verstaanbare taal). Het heeft al de ervaring opgedaan dat ook aan hem iets wordt geweigerd en dat de klank die dit weergeeft ‘neen’ is.

Het middel van verbale expressie is mogelijk dankzij het spraakorgaan (keel- en mondholte, stembanden). Geluid en later klank worden gevormd door ‘spontane’ aanpassing van de ademhaling. (hier speelt ook oriëntatie en intuïtie)

Algemeen geloven wij dat wij het praten leren. Nauwkeuriger is het om te zeggen dat wij op weg gaan naar de processing waarop wij een mening, een intentie willen uitdrukken. Uit wat voorafgaat, weet U dat het dier daartoe niet in staat is. (wij gaan daar nog dieper op in bij het bespreken van het technisch stappenplan van het vermogen van de vrije wil)

Laten wij nu kennis nemen van de “zelfbewustheid” behandelen door hierop te klikken